toget

rotar i veska etter lebestift og lighter, men finne berre hårnåler, pennar og småpengar. alt slikt ein aldri finn når ein treng det, men, med ein gong ein byrjar leite etter noko anna – får ein ikkje tak i anna. panneluggen fell fram i auga mine og gjer det vansklegare å leite. eg prøver å skubbe den bak øyret med albogen, men det er ikkje så lett som på film. på film er alt slikt lett. på film hadde denne frantiske augeblinken, sikkert vore byrjinga på noko stort – ein stor romanse eller noko anna episk som får folk til å skrive bøker og lage filmar. men dette er ingen film. inga bok. eg er inga anna karenina og der fins verken aleksej karenin eller aleksej aleksandrovitsj – berre meg, på ein litt overfylt togstasjon, med hår i auga, ein penn mellom tenna og begge henda gravande i den for store “skinn”veska.

etter det som kjennest som tjue minutt med leiting, gir eg opp. om enn berre midlertidig. eg snur meg litt for å sjå om der ikkje står nokon andre her som røyker – sto det ikkje ein gammal mann borte med kiosken i stad? i så tilfelle har han reist sin veg no. toget hans må ha gått, heim eller vekk. det spelar inga rolle eigentleg – klisjèn seier at det er reisa som betyr noko. eg bannar lågt til meg sjølv når det går opp for meg at han ikkje er der lenger, og prøver å snuse meg fram til nokre andre i mogleg besetting av fyrstikk eller lighter. så lenge det brenn er eg nøgd. eg ser ingen. som med veska, verkar det som om alle røykarar, som alltid pleier å stå sånn ca på same stad kvar morgon, berre har svunne hen med ein gong eg treng at dei er der. hadde kristin vore her no, hadde ho sagt det var eit teikn på å slutte å røyke. hadde janne vore her, hadde ho gått bort til kvar einaste ikkje-røykjer, heilt til ho fann nokon med fyr. og ho finne alltid nokon. men dei er ikkje her, og eg resulterar i det eg vil gjer. det mest logiske. snu veska på hovudet til eg finn det eg veit skal vere der.

eg ryddar plass på benken der eg sit, og prisar meg heldig som har heile benken for meg sjølv. og i kontrollert panikk ristar eg den lysebrune “skinn”veska så hardt eg klarar opp ned.

det er ikkje så mykje lebestiften det går på. den kan eg greie meg utan til eg kjem fram til jobben, men lighteren – i dag, spesielt i dag, er den viktigare enn luft. for eigentleg har eg jo slutta, dette er jo berre kriselageret, forsikringa på at uansett kva som skjer, så kan eg, om eg finn det naudsynt, ta fem minutt å puste på. hadde kristin vore her, hadde ho påpeikt ironien i den setninga. hadde janne vore her, hadde ho nikka og sagt amen.

det er rart med det. rart med kva, spør du kanskje, og eg veit ikkje heilt kva eg skal svare, men rart er det i alle fall. rart korleis to, så og sei, like gode venninner av meg kan ha eit så vidt forskjellig syn på noko. rart korleis dei syna eigentleg er heilt like, berre nyansert av den eine sin avhengigheit og den andre sitt tilbakehald. og kva er mitt syn, mi haldning? er eg for røyking, mot det? eg veit ikkje. eg har jo eigentleg slutta, men eg byrja jo ein gong også.

nei, det er rart med det altså. rart korleis våre eigne syn og meiningar fargeleggjast av menneska rundt oss. rart korleis eg igjen, sikkert er med på å fargeleggje deira. rart at det går så løynd og naturleg for seg, at vi knapt merkar det. kvifor er eg som eg er, og hadde eg vore slik utan folk som janne og kristin som refleksjonshjelparar?

eg får nesten vondt i hovudet av tanken. for mykje hjerneaktivitet for tidleg på morgonen. eg har knapt fått i meg ein kaffi jo. med eit hardt rist greier eg å få ut dei siste småtinga frå veska, og på benken ligg det fullt av bøker, parfyme, penn, ipod og hårnåler. det var då måte på kor mange hårnåler eg hadde med meg på jobb. eg lar fingrane gli gjennom rotet, men skimtar endå ingen lebestift eller noko lighter. irritert kikkar eg inn i veska ein siste gong, i ei rift – heilt nederst i sømmen, skimtar eg dei. eg kastar bøkene og hårnålene opp i veska igjen, medan eg smører leppene og tenner røyken. i dèt eg tar det første trekket høyrer eg toget, og i dèt eg bles ut røyken står det foran meg, med opne dører og tredve sekund til avgong. og eg tenker på janne og eg tenker på kristin, og kva dei ville sagt om dei var her. kristin ville sagt det var eit teikn, og i eit splittsekund ser eg janne hengande ut tog vindauget, med hundeglis og sneipen i munnen. eg ristar på hovudet. no må du tenke sjølv, kviskrar eg stilt, så stilt at det eigentleg berre er luft. eg kastar røyken og set meg på toget. i alle fall veit eg at eg har sjansen til å ta meg fem minutt pustepause om eg må. eg flirer ironisk av tanken i dèt dørene går att og høgtalarane seier på uforgripeleg engelsk kva neste destinasjon er. hadde dette vore ein film, hadde det vore noko spennande, men dette er ingen film, og neste stopp er berre jobb. og slik går no dagane.

translation:
a fictional text about waiting for the train to work, whilst searching your bag for your lipstick and a lighter for your cigarette. and also the random reflections about life and friends and oneself that are made in these kinds of situations.

4 Comments

Filed under Skriverier og tekstar og slikt.

4 responses to “toget

  1. for en fantastisk fin tekst.

  2. Nydelig, får en til å tenke litt =)

  3. Nydelig skrevet! Du får en hverdagslig hendelse til å høres så fantastisk poetisk og vakker ut.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s