litt om kvifor ting har vore tråkigt dei siste vekene



eg har fått ein del spørsmål om kva som eigentleg har vore problemet med macen, så eg berre svarar alle her. dagen etter eg kom heim frå rhodos i byrjinga av juli, kræsja, til mi store fortviling, macen foran auga på meg. at eg hadde bryllupsbilder på harddisken eg ikkje hadde fått flytta til den eksterne harddisken min, gjorde ikkje ting spesielt bedre, og i fleire dagar prøvde eg å finne gjer-det-sjølv oppskrifter til korleis eg kunne redde macen. eller i allefall få skrudd den på og redda bilda før eg kunne innsjå katastrofa. men det gikk ikkje. påknappen var øydelagd, og då er det fint lite ein kan få til åleine. så eg ringte onkelen min, som var brudgommen i bryllaupsbilda, og hadde den verste telefonsamtala eg nokon sinne har hatt i mitt liv. to dagar etterpå reiste eg til bergen og leverte maskina til eplehuset der – med streng beskjed at dei MÅTTE ta backup – koste kva det koste vil, og om det vart for dyrt å reparere, så måtte dei ringe meg først, så eg fekk bestemme dette sjølv. noko dei sa var ikkje noko problem, og dette skulle ta ei vekes tid, og så skulle eg nok få macen tilbake.

over to veker gikk, og så fekk eg melding frå eplehuset om at maskina var ferdig på service, og no var det berre å komme å hente den. eg ringte dei, spurte om alt var i orden og ba dei om å sende den i posten, sidan eg bur såpass langt unna at eg ikkje får reist å henta den sjølv. dette var også heilt i orden, dei skulle sende den fortløpande.

ei veke gikk, ingenting. eg ringte, nei den var på veg, alt var fint. eg venta. ingenting. så, søndagskveld i førre veke, fekk eg ei melding frå farmor, om at det var komt ein hentelapp til meg hjå ho. måndagsmorgon ringte eg eplehuset, og spurde, igjen, om maskina mi var sendt. denne gongen kunne dei ikkje svare på spørsmålet, dei fann ikkje maskina, men ho var ikkje registrert sendt heller. eg spurde dei kva adresse dei hadde sendt den til, og dei svara den gamle hybeladressa mi på eid. men det er jo eit kvarter frå der farmor bur – og eg har aldri heller hatt adresse hjå farmor mi. eg sa ingenting om dette før eg fekk pakken og fekk sjå kva adresse den var sendt til. dagen etter fekk eg pakken og såg at den var adressert til den gamle hybelen, som betyr at det var posten som hadde rota.

når eg endeleg kom heim med maskina var eg så nervøs at eg rista. i fleire veker hadde eg gått og venta på dette, og presset, stresset knytt til at alt måtte vere bra – ikkje minst med tanke på bryllaupsbilda, var, er og har vore ganske intenst. det er på inga måte ein optimal situasjon eller slik eg ønsker at mitt arbeid blir berykta. at det er onkelen min sitt bryllaup gjorde/gjer det heile endå verre. til slutt pakka eg opp maskina, satt den på lading, tok ein røyk, gikk inn og skrudde den på. det var berre det at den skrudde seg ikkje på, og då vart alt svart.

aldri før har eg vore så sint, skuffa, irritert, desperat eller frå meg, som akkurat då. eg visste ikkje mi arme råd, her får eg beskjed om at den er ordna og sendt, fleire gongar, og så presterer dei å sende den til feil adresse, noko posten gjer endå betre med å levere den pakken min til feil feil adresse, og når eg først får den, er ingenting gjort? eg ringte eplehuset bergen, og spurte kvifor ingenting var gjort, og dei svarte at skadane var såpass omfattande at det var billegare å kjøpe ny. eg spurte kvifor dei ikkje hadde sagt noko av dette alle dei andre gongane eg hadde ringt og masa, ringt å spurt korleis det gikk, i det heile tatt kvifor dei hadde ført meg bak lyset om korleis det faktisk låg an med maskina. dei hadde ikkje noko konkret svar på dette. då eg spurte kva som skjedde med backupen eg hadde bestilt, for eg hadde bestilt backup og på kvitteringa eg hadde fått stod det at det var ønska backup. nei dette hadde dei glømt. då la eg på. og så ringte eg kristin og janne i tårer og gikk ein lang tur, der eg trudde bakken skulle forsvinne under føta på meg kvar gong eg skulle til å sette eine foten ned.

men slaget kunne vel ikkje vere heilt tapt endå? på lista over ting som var øydelagt, sto det ingenting om harddisken. så eg tok fleire djupe andedrag og sa til meg sjølv ‘det er ikkje over endå, det er ikkje over endå’ og fram til laurdag var dette mantraet mitt.

fredagsmorgon veka som var, reiste eg jo til oslo. eg kom ikkje fram før eplehuset var stengt på fredagen, men på laurdagen troppa eg opp, men flott moralsk støtte frå anette. og etter ei god stund med venting var det min tur i servicekøen. eg viste fram macen, eg viste kvitteringa mi, eg forklarte heile situasjonen og spurte, som eg aldri har spurt nokon før, om dei kunne hjelpe meg?

det kunne dei.

truls, som servicemannen eg snakka med, han redda livet mitt. han fortalte meg det, at sjølv om det kanskje er for dyrt å reparere maskina, kostar det meg 349 kroner og kjøpe eit etui til harddisken min, som eg enkelt kan fjerne frå maskina, og slik omgjere harddisken til ein ekstern harddisk. så då kjøpte eg ein slik, fekk instruksjonar til korleis eg skulle gå fram, og så kjøpte eg ein ny mac. som eg no skriv frå. og når eg fekk den gigantiske posen med varer i hendene, såg eg truls i auga og sa til han ‘du har redda livet mitt i dag’.

eg er tjue kilo lettare, eg har ikkje vondt i magen lenger, eg er ikkje like trøytt eller sliten. så klart er eg irritert og skuffa over alt surret eplehuset bergen satt meg gjennom. riktig irritert og skuffa. men kva godt gjer det? eg kan sende ei klage og feilen(ane) kan bli registrert, kanskje nokon får ein liten ørefik, men det hjelper ikkje meg. det gir meg ikkje tida som vart kasta vekk tilbake. gjort er gjort, slik er det berre. at eg var eit offer av ein hektisk sommarsesong, tvilar eg ikkje på. at eg syns det bortforklarar saken, på ingen måte. sakens kjerne er berre den at eg har ikkje meir energi å bruke på dei. det er tomt. oppslukt av press, stress og skuldkjensle overfor ting eg eigentleg ikkje har hatt noko kontroll over, men føler eg burde hatt. eg blir sliten og nervøs av tanken på dei siste vekene. difor slår eg ein strek mellom alt som har vore fram til no, og alt som eg skal og må gjere framover. eg orkar ikkje å henge meg opp i feil som er oppretta. uansett om det var eg som måtte opprette dei sjølv, det er ikkje verdt det.

translation: 
the very long and sad and frustrating story of what happened to my macbook and why it has taken so long for the situation to be sorted out and why i have been so sad and depressed and stressed about it these last weeks. photos linked to source.

2 Comments

Filed under Viktige ting

2 responses to “litt om kvifor ting har vore tråkigt dei siste vekene

  1. Så fint det ordna seg til slutt, selv om jeg kjenner det knyter seg i magen min når du forteller om den lange veien dit.

  2. Herleg å høyre at det ordna seg til slutt. Veit ikkje kva eg hadde gjort i same situasjon.. sannsynligvis noko som inkluderte utskjelling av eplehuset..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s